Alexander Easterman: report at trial of Belsen murderers

REPORT BY MR. A. L. EASTERMAN AT TRIAL OF BELSEN MURDERERS

Lüneburg, September 17, 1945.

The Jewish people, through the World Jewish Congress, took their place this morning among the accusers before whom were arraigned the first batch of criminals of Hitler's Third Reich. On this Jewish Day of Atonement and Day of Judgment, and in the very heart of Germany among the ruins of the Nazi devil State, the drama of retribution for blackest crimes in all history" began.

This is the trial of 46 beasts in human form who, at the infamous murder and torture camps of Belsen and Auschwitz, encompassed the death, by diabolic and deliberate means inconceivable to the normal human mind, of hundreds of thousands of innocent Jewish men, women and children and untold numbers of non-Jewish nationals of lands overrun by the bestial hordes of Germany at War.

The trial takes the form nominally of the proceedings of a British Military Court. The five Judges are high- ranking British Army Officers with a Major-General as President. The Prosecutor is a British Colonel, and the Defending Counsel are British Officers of varying ranks. But the whole character of the atmosphere of this solemn Tribunal far transcends that of a British Military Court wand, translated into true significance, denotes the unfolding of one of the grimmest pages of world history.

For none is this historic event more significant than for the Jewish people whom Hitler swore to destroy and erase from the records of his world.

On a raised dais which forms the seat of judgment and Aimmediately behind the Military Judges, sit representatives of the Allied Nations whose people were victims of Belsen and Auschwitz. The seats of these representatives are marked, respectively, with large cards in black printed letters bearing the names - Czechoslovakia, Poland, France, Holland, Soviet Russia, Greece Luxembourg, Yugoslavia and "World Jewish Congress". Thus, at this significantly dramatic moment in the history of civilisation, recognition has been given for all to witness that the Jewish people have their appropriate place among the nations and that they have a rightful and equal seat with the others, great and small, at the Judgment Seat when the yiolators of the laws of humanity are brought to justice, to answer for their crimes and to suffer the penalties, of their iniquities. It is, at long last, recognition too that the crimes, committed by Nazi Germany against the Jews of Europe bear their own distinctive significance, in character, in purpose and in scope.

It is with a deep sense of humility, and pride that it has fallen to my lot to represent my people who have survived to see Hitler laid low in the dust of his Empire, that I took my place this morning in the seat allotted to the World Jewish Congress.

Technically, my colleagues and I of the Allied Nations are designated "Observers"; in actual historic content, we form the international Tribunal which sits in judgment upon the perpetrators of savageries committed against our peoples and which have befouled civilised mankind.

When, with the Judges, we took our places on the Judgment Dais, the prisoners - 46 of Hitler's "beloved Volksgenossen", 26 males and 20 females marched into the Court in single file under Military Police Escort to take their seats in the dock, consisting of three tiers, one above the other. There they sit, facing us across the wide Courtroom, brilliantly lit by great electric arc-lamps, the representatives of "The Master Race", the Aryan supermen who were to bring the Nordic New Order to fruition and domination and to enslave mankind to their will.

Loathing and revulsion inadequately describe the impression given by the se animals in human shape. faces are writ large with cruelty and cunning. features are twisted and heavy with brutality. are cold and beastly and sharp with blood-lust. cheeks are uniformly square-jawed and the corners mouths are turned deep down in hard, brutal lines. Most of them are former members of the SS, while the others are former internees, turned murderers. Many are "capos", hardened and habitual criminals. There has surely never been such a gallery of human beastliness exposed to the sight of man.

Some are of the simple criminal type of the worst character - some have marks of intelligence and awareness which serve to accentuate the cold brutishness of their acts. Each bears a white cloth, tied on the chest, showing a large black number. No.1 is the infamous Joseph Kramer, the SS.Commandant of Belsen and Auschwitz whom the world already knows as the Beast of Belsen. He sits, swarthy and sinister, heavy-jowled and beady-eyed, but perfectly calm, as he listens to the Prosec- utor's long catalogue of horrors, mass-murders, mass starvation, mass cremation, beatings of the sick and dying and numberless unbelievable tortures of helpless humanbeings which, as the Prosecutor said, words cannot describe and which Kramer ordered, organised and perpetrated by his own hand.

Next to Kramer sits Fritz Klein, Roumanian Member of the SS., a fair-haired Nordic intellectual and the best looking of the gang, cold and callous a typical product of German "Kultur". He has admitted his personal part in devising and supervising the scientific killing of thousands of victims. One shudders to glance at him.

The females in the dock are, if anything, more horrific in appearance and devilry than the males. Most terrifyingly brutal is Irma Grese (she cannot be more than 25), ashen-blonde and completely Aryan. Hitler would undoubtedly have hailed her proudly as "The Ideal Nazi Woman". The attention of all in Court has been rivetted on her from the moment when she took her place in the front row among her accomplices. Heavy-featured and with a certain savage beauty, she has the cruellest eyes and tightly-drawn mouth ever seen in a woman. When the Prosecutor described her as "the worst woman in the Camp", ha confirmed the general impression her appearance made on her entrance and before any word was known of the On charges against her or her share in the atrocities. her right, sits dark, gnarlod, middle-aged, Hilde Labauer, of the vilest criminal type. The Prosecutor stated that she and Grese indulged in a special form of amusement. They set savage dogs on helpless victims to tear them to pieces until they died. They also played a prominent part in killing victims in gas-chambers, then destroying their bodies in crematoria. The other female monsters are charged with playing similar parts in the foul deeds enumerated at length and with growing horror by the Prosecutor.

The cumulative effect of what I have narrated was by no means evident during the early part of the proceedings. the contrary, anyone not knowing the true character of the Trial would have imagined himself witnessing a scene in a Tribunal dealing with petty crime. The charge read by the Judge Advocate General in wig and gown, indicting the accused "and for a series of individual murders of named persons other Allied Nati onals" gave the impression of a minor Court Martial charging soldiers with being drunk and disorderly to the prejudice of the maintenance of good order and discipline. Then, the Defending Officers - ten in all - each raised a series of technical objections which appeared to reduce the proceedings to farcical proportions. British justice is remarkable for its fairness to the accused and allows defenders every facility to take advantage of legal niceties in the favour of the accused. But, havi ng regard to the enormity of the crimes charged, this procedure seemed From the to carry frirness and justice to an absurdity. Jewish viewpoint, it is a grievous disappointment in that there is a complete absence in the indictment of the slightest suggestion of the colossal crime against the Jews The resulting in the annihilation of six million souls. word "Jew" is not mentioned once in the preliminary formal proceedings.

The whole atmosphere changed dramatically, however, in the afternoon when the Prosecutor delivered the opening address, narrating in simple, direct, unadorned terms, the entire drama of perfidy of which the prisoners are accused. He described the offences as violations of the laws and usages of war and of humanity, with complete disregard to the sanctity of human life and of human suffering, and as "the deliberate He spoke of killing of tens of thousands, possibly millions".

He spoke of a "criminal gang working together to commit individual crimes and as part of a general plan of mass-murder". said that no words could describe the conditions at Belsen Camp when it was liberated by the British Army, in April, who found "a dense mass of human scarecrows and skeletons living. He said that the dying, dead - all lying around in heaps." British found thirteen thousand unburied corpses, and thirteen thousand more died within a few days of liberation and despite treatment. They were beyond any possibility of being restored to life. The average life of a Belsen internee was ten days after arrival in the Camp. Death was mainly by planned starvation, shooting, and beating to death. The emaciated and diseased inmates, barely alive, were forced at pistol point and club to work fourteen hours a day, dragging corpses to the burial pits. Anyone of the miserable wretches faltering on the way, was instantly clubbed to death or shot on the spot, so that at every yard, there was a mass of new corpses. The Prosecutor said that the Court would see a film of the scene when the British arrived at Belsen, showing "the degradation to which the human mind could descend" He told, in gruesome terms, how starved, emaciated inmates, scrambled like animals among the rubbish-heaps, searching for scraps of refuse and bones to appease their desperate hunger then shot while doing so. A shudder went round the Court as the Prosecutor described how inmates were driven to cannibalism by cutting flesh from dead bodies and eating it.

The Prosecutor described similar horrors at Auschwitz which became the biggest horror-camp in Nazi-controlled Europe. Here, five gas-chambers destroyed four million people. By May, 1944, gassing was so extensive that the crematoria could not maintain the consumption of human bodies. As an example of the extent of the horrors, the Prosecutor cited the case of 45,000 Greek Jews deported to Auschwitz of whom only 60 individuals remained alive.

This incredibly grim story of human savagery and suffering ended the first day of the Belsen Trial. Soldiers and civilians alike in that Courtroom are physically sick and mentally appalled.

Alex Easterman,

Lüneburg, 17th September, 1945.

*

RELACJA A. L. EASTERMANA Z PROCESU MORDERCÓW Z BELSEN.

Lüneburg, 17 września 1945 r.

Naród żydowski, poprzez Światowy Kongres Żydów, zajął dziś rano swoje miejsce wśród oskarżycieli, przed którymi postawiono pierwszą grupę zbrodniarzy z hitlerowskiej III Rzeszy. W tym żydowskim Dniu Pojednania i Dniu Sądu Ostatecznego, w samym sercu Niemiec, pośród ruin nazistowskiego państwa diabła, rozpoczęła się „drama zemsty za najczarniejsze zbrodnie w całej historii”.

Jest to proces 46 bestii w ludzkiej postaci, które w niesławnych obozach śmierci i tortur w Belsen i Auschwitz doprowadziły do śmierci – za pomocą diabelskich i celowych środków, niepojętych dla normalnego ludzkiego umysłu – setek tysięcy niewinnych żydowskich mężczyzn, kobiet i dzieci oraz niezliczonej rzeszy nieżydowskich obywateli krajów opanowanych przez bestialskie hordy wojennych Niemiec.

Proces ten przybiera nominalnie formę postępowania przed brytyjskim sądem wojskowym. Pięciu sędziów to wysocy rangą oficerowie armii brytyjskiej, a przewodniczącym jest generał dywizji. Oskarżycielem jest brytyjski pułkownik, a obrońcami są brytyjscy oficerowie różnych stopni. Jednak cały charakter atmosfery tego uroczystego trybunału znacznie wykracza poza ramy brytyjskiego sądu wojskowego i, w prawdziwym znaczeniu, oznacza rozwijanie się jednej z najmroczniejszych kart historii świata.

Dla nikogo to historyczne wydarzenie nie ma większego znaczenia niż dla narodu żydowskiego, który Hitler przysiągł zniszczyć i wymazać z kart swojej wizji świata.

Na podwyższonym podium, które stanowi miejsce orzekania, tuż za sędziami wojskowymi, zasiadają przedstawiciele państw alianckich, których obywatele padli ofiarą obozów w Belsen i Auschwitz. Miejsca tych przedstawicieli są oznaczone odpowiednio dużymi tabliczkami z nazwami wydrukowanymi czarnymi literami: Czechosłowacja, Polska, Francja, Holandia, Rosja Sowiecka, Grecja, Luksemburg, Jugosławia oraz „Światowy Kongres Żydowski”. W ten sposób, w tej niezwykle dramatycznej chwili w historii cywilizacji, przed oczami wszystkich uznano, że naród żydowski ma swoje właściwe miejsce wśród narodów oraz że ma on słuszne i równe prawo zasiadać wraz z innymi – wielkimi i małymi – przy Tronie Sądu, gdy sprawcy naruszeń praw ludzkości są stawiani przed sądem, by odpowiedzieć za swoje zbrodnie i ponieść karę za swoje nieprawości. Jest to wreszcie również uznanie, że zbrodnie popełnione przez nazistowskie Niemcy wobec Żydów Europy mają swoje własne, charakterystyczne znaczenie – zarówno pod względem charakteru, celu, jak i zakresu.

Alexander Easterman
Źródło: www.claimscon.org

Z głębokim poczuciem pokory i dumy, że przypadło mi w udziale reprezentowanie mojego narodu, który przetrwał, by zobaczyć Hitlera pogrążonego w prochu jego imperium, zająłem dziś rano miejsce przy stole przydzielonym Światowemu Kongresowi Żydowskiemu.

Technicznie rzecz biorąc, moi koledzy i ja z państw alianckich zostaliśmy wyznaczeni jako „obserwatorzy”; w rzeczywistym kontekście historycznym tworzymy jednak międzynarodowy trybunał, który osądza sprawców okrucieństw popełnionych wobec naszych narodów i które splamiły cywilizowaną ludzkość.

Nienawiść i odraza to za mało, by opisać wrażenie, jakie wywierają te bestie w ludzkiej postaci. Na twarzach maluje się okrucieństwo i przebiegłość. Rysy są wykrzywione i naznaczone brutalnością. Spoglądają zimno, bestialsko i ostro, przepełnione żądzą krwi. Policzki mają jednolicie kwadratowe, a kąciki ust są głęboko zaciągnięte w twarde, brutalne linie. Większość z nich to byli członkowie SS, a reszta to byli internowani, którzy stali się mordercami. Wielu z nich to „kapo” – zatwardziali i notoryczni przestępcy. Z pewnością nigdy wcześniej nie ujrzano takiej galerii ludzkiej bestialskości.

Niektórzy należą do typu prostych przestępców o najgorszym charakterze – inni wykazują oznaki inteligencji i świadomości, które tylko podkreślają zimną brutalność ich czynów. Każdy z nich nosi białą szatę, zawiązaną na piersi, z widocznym dużym czarnym numerem. Nr 1 to niesławny Joseph Kramer, komendant SS w Belsen i Auschwitz, znany światu jako Bestia z Belsen. Siedzi, smagły i złowrogi, z ciężkimi policzkami i małymi, błyszczącymi oczami, ale całkowicie spokojny, słuchając długiego wykazu okropności przedstawionego przez prokuratora: masowych mordów, masowego głodu, masowych kremacji, bicia chorych i umierających oraz niezliczonych, niewyobrażalnych tortur bezbronnych ludzi, których – jak powiedział prokurator – nie da się opisać słowami i które Kramer nakazał, zorganizował i popełnił własnoręcznie.

Obok Kramera siedzi Fritz Klein, rumuński członek SS, jasnowłosy nordycki intelektualista i najprzystojniejszy z całej bandy, zimny i bezduszny – typowy produkt niemieckiej „Kultur”. Przyznał się do osobistego udziału w opracowywaniu i nadzorowaniu naukowego zabijania tysięcy ofiar. Aż ciarki przechodzą na sam widok jego osoby.

Kobiety na ławie oskarżonych są, jeśli to w ogóle możliwe, jeszcze bardziej przerażające pod względem wyglądu i okrucieństwa niż mężczyźni. Najbardziej przerażająco brutalna jest Irma Grese (nie może mieć więcej niż 25 lat), o popielatych blond włosach i całkowicie aryjskim wyglądzie. Hitler bez wątpienia okrzyknąłby ją z dumą „idealną nazistowską kobietą”. Uwaga wszystkich obecnych w sądzie skupiła się na niej od chwili, gdy zajęła miejsce w pierwszym rzędzie wśród swoich wspólników. O surowych rysach twarzy i obdarzona pewnym dzikim pięknem, ma najokrutniejsze oczy i najściślej zaciśnięte usta, jakie kiedykolwiek widziano u kobiety. Kiedy prokurator opisał ją jako „najgorszą kobietę w obozie”, potwierdził ogólne wrażenie, jakie wywarł jej wygląd w chwili wejścia, zanim jeszcze poznano jakiekolwiek szczegóły dotyczące zarzutów wobec niej lub jej udziału w okrucieństwach. Po jej prawej stronie siedzi ciemna, pomarszczona Hilde Labauer w średnim wieku, reprezentująca najpodlejszy typ przestępczy. Prokurator stwierdził, że ona i Grese oddawały się szczególnej formie rozrywki. Szczuły na bezbronne ofiary dzikie psy, by te rozszarpały je na kawałki, aż zginęły. Odgrywały również znaczącą rolę w zabijaniu ofiar w komorach gazowych, a następnie niszczeniu ich ciał w krematoriach. Pozostałe potworne kobiety są oskarżone o odgrywanie podobnych ról w ohydnych czynach, wyliczanych szczegółowo i z narastającym przerażeniem przez prokuratora.

Łączny efekt tego, co opisałem, nie był bynajmniej widoczny we wczesnej fazie postępowania. Wręcz przeciwnie, każdy, kto nie znał prawdziwego charakteru tego procesu, mógłby pomyśleć, że jest świadkiem sceny rozgrywającej się w sądzie zajmującym się drobnymi przestępstwami. Akt oskarżenia odczytany przez głównego prokuratora wojskowego w peruce i todze, oskarżający „o serię pojedynczych morderstw wymienionych z imienia i nazwiska osób, obywateli innych państw alianckich”, sprawiał wrażenie, jakby to był pomniejszy sąd wojskowy oskarżający żołnierzy o pijaństwo i zakłócanie porządku publicznego ze szkodą dla utrzymania porządku i dyscypliny. Następnie obrońcy – w sumie dziesięciu – zgłosili po kolei szereg zastrzeżeń formalnych, które wydawały się sprowadzać postępowanie do poziomu farsy. Brytyjski wymiar sprawiedliwości wyróżnia się sprawiedliwością wobec oskarżonych i zapewnia obrońcom wszelkie możliwości wykorzystania subtelności prawnych na korzyść oskarżonych. Jednak biorąc pod uwagę ogrom zarzucanych zbrodni, procedura ta wydawała się doprowadzać uczciwość i sprawiedliwość do absurdu. Z żydowskiego punktu widzenia jest to ogromne rozczarowanie, ponieważ w akcie oskarżenia całkowicie brakuje choćby najmniejszej wzmianki o kolosalnej zbrodni przeciwko Żydom, której skutkiem była zagłada sześciu milionów dusz. Słowo „Żyd” nie pojawiło się ani razu podczas wstępnych formalnych czynności procesowych.

Cała atmosfera zmieniła się jednak diametralnie po południu, kiedy prokurator wygłosił mowę wstępną, opisując prostym, bezpośrednim i pozbawionym upiększeń językiem cały dramat zdrady, o którą oskarżeni są więźniowie. Określił te przestępstwa jako naruszenia praw i zwyczajów wojennych oraz zasad humanitarnych, charakteryzujące się całkowitym lekceważeniem świętości życia ludzkiego i ludzkiego cierpienia, oraz jako „celowe zabijanie dziesiątek tysięcy, a być może milionów ludzi”.

Mówił o „gangu przestępczym działającym wspólnie w celu popełnienia poszczególnych zbrodni oraz w ramach ogólnego planu masowego mordowania”. Stwierdził, że żadne słowa nie są w stanie opisać warunków panujących w obozie Belsen w momencie jego wyzwolenia przez armię brytyjską w kwietniu, która zastała tam „gęsty tłum żywych ludzkich strachów na wróble i szkieletów”. Powiedział, że umierający i zmarli – wszyscy leżeli wokół w stosach. Brytyjczycy znaleźli trzynaście tysięcy niepochowanych zwłok, a kolejne trzynaście tysięcy zmarło w ciągu kilku dni od wyzwolenia, pomimo udzielonej pomocy medycznej. Nie było już żadnej możliwości przywrócenia ich do życia. Średni czas życia internowanego w Belsen wynosił dziesięć dni od przybycia do obozu. Śmierć następowała głównie w wyniku celowego głodzenia, rozstrzeliwania i pobicia na śmierć. Wychudzeni i chorzy więźniowie, ledwo żywi, byli zmuszani pod groźbą pistoletu i pałek do pracy przez czternaście godzin dziennie, wlecąc zwłoki do dołów pogrzebowych. Każdy z tych nieszczęśników, który potykał się po drodze, był natychmiast zabijany pałką lub rozstrzeliwany na miejscu, tak że na każdym metrze leżała masa nowych zwłok. Oskarżyciel powiedział, że Sąd obejrzy film przedstawiający scenę przybycia Brytyjczyków do Belsen, pokazujący „upadek, do jakiego może się posunąć ludzki umysł”. Opisał w makabrycznych słowach, jak wygłodzeni, wychudzeni więźniowie grzebali jak zwierzęta wśród stosów śmieci, szukając resztek odpadków i kości, by zaspokoić swój desperacki głód, a następnie byli rozstrzeliwani podczas tych poszukiwań. Przez salę sądową przebiegł dreszcz, gdy prokurator opisał, jak więźniowie byli doprowadzani do kanibalizmu poprzez wycinanie mięsa ze zwłok i spożywanie go.

Prokurator opisał podobne okropności w Auschwitz, które stało się największym obozem zagłady w Europie kontrolowanej przez nazistów. Tutaj pięć komór gazowych zniszczyło cztery miliony ludzi. W maju 1944 r. gazowanie było tak powszechne, że krematoria nie nadążały z utylizacją ludzkich ciał. Jako przykład skali tych okropności prokurator przytoczył przypadek 45 000 greckich Żydów deportowanych do Auschwitz, z których przeżyło zaledwie 60 osób.

Ta niezwykle ponura opowieść o ludzkim okrucieństwie i cierpieniu zakończyła pierwszy dzień procesu w Belsen. Zarówno żołnierze, jak i cywile obecni na sali sądowej czują się fizycznie źle i są psychicznie wstrząśnięci.

Alex Easterman,
Lüneburg, 17 września 1945 r.

Zobacz też: