Świętość, która rodzi się w codzienności

Bł. Natalia Tułasiewicz, nauczycielka, polonistka i poetka beatyfikowana w grupie 108 męczenników II wojny światowej, została ogłoszona patronką polskich nauczycieli. Miało to miejsce dnia 30 marca 2022 roku, podczas konferencji prasowej w Warszawie, gdzie przewodniczący KEP odczytał dekret Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, w którym wskazano, że bł. Natalia Tułasiewicz, męczennica, wypełniając obowiązki nauczycielki, zatroskana była o staranność głoszenia Ewangelii, a także z największym zapałem głosiła Chrystusa, "pragnąc świętości dla dusz wielu".

Kliknij na obrazek i posłuchaj audycji radiowej

"Szlakiem świętych: Bł. Natalia Tułasiewicz".
Strona otworzy się w nowym oknie.

Rok 1943

Dojrzewałam w ciszy: teraz przyjdzie stanąć jawnie na reducie. Jako pedagog? Społecznik? Niech się wypalę. 

Prosiłam Boga [na Nowy Rok], by mi dozwolił wejść na upragnioną drogę świętości. Coraz częściej słyszę o grożącym mi niebezpieczeństwie wywozu do Niemiec. Robię, co mogę, by ostać się tu, ale będzie, jak być musi. Jestem pewna, że wojnę przetrwam. Karty pracy nie udało mi się dotychczas uzyskać. W tych dniach czytam sobie po latach trylogię [Sienkiewicza].
Należę do tych, co chcą wysługiwać sobie świętość na ziemi codziennym wysiłkiem dnia. Nie oddzielam życia najbardziej szarego od ideałów. Wszystko wciągam w program doskonalenia się. Nie umiem się modlić we własnych intencjach.
Dziś rano [6 kwietnia 1943] wręczono mi kartę wezwania na roboty do Niemiec. Urzędnik niemiecki postanowił sobie z powodu 50. rocznicy urodzin załatwić pomyślnie podania [Polaków] do godz. 10 rano.

[Natalia do nich należała!]

Mama widząc mój spokój w czasie krytycznych dni, powiedziała, że ja podświadomie chcę jechać. Właśnie dziś skończyłam 37 lat. Żyję w prawdziwym napięciu uwagi i ciekawości. Do ostatniego tchu prosić będę o łaskę heroicznej miłości Bożej i bliźniego. Mam tylko jedno pragnienie: Nigdy świadomie nie obrazić Boga. jednym tylko mógłbyś, Panie mój, unieszczęśliwić mnie naprawdę: Gdybyś mi odebrał Siebie. Wszystko inne jest niczym. Pragnę świętości dla tysięcy dusz. I nie będzie tego, zaiste nie będzie, bym do nieba miała wchodzić sama. 
Jutro zgłaszam się na nową posadę. Jestem pewna Bożej opieki. Wierzę też w szczególną opiekę Matki Najświętszej. Jej kult noszę w sercu od najwcześniejszych dni życia. Już nie jestem tylko sobą, dziś wiem, że jestem zanurzona w Tobie [Panie]. Nauczyła mnie tej drogi Twoja święta Matka. Chryste, dozwól mi wespół z Tobą odkupywać to, za co Ty umarłeś, za pośrednictwem człowieka. Wiem, że mnie uważasz za wartę Getsemani, za kogoś, kto umie być z Tobą. 

Źródło: "Perła polskiej ziemi. Natalia Tułasiewicz (1906-1945)", Niepokalanów 1999.

Pożegnanie

Dzięki tobie poznałam, że miłość i nienawiść

Tak są w życiu organicznie złączone,

Jak w sadzie barwy dojrzałego jabłka:

Z jednej strony czerwone, z drugiej zielone.

Dzięki tobie poznałam, że miłość jest twórcza:

Po szczęściu pozostaje najgłębsza pogoda,

Po nienawiści siła, po żądzy pokora

I tak się tworzy życia prawdziwa uroda.

4 IX 1941

Zobacz też: